Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 12 / 2021

Στις 19/12, την Κυριακή, στο Πάρκο Ελευθερίας, έγινε κάτι το συνταρακτικό. Επιτέλους, ο κόσμος συγκεντρώθηκε μαζικά για να διαμαρτυρηθεί για την ξεδιάντροπη ληστεία των βασικών ελευθεριών του.

Ήταν η καλύτερη διαδήλωση, από όλες τις απόψεις, στην οποία έχω βρεθεί. Ειρηνική και, συγχρόνως, τράνταξε την Αθήνα.

Νομίζω πως δεν συγκέντρωσε τόσο πολύ κόσμο όσο οι δύο πρώτες διαδηλώσεις που είχε κάνει ο Βόβολης (και δεν ξέρω πώς ο Βόβολης τα είχε καταφέρει – ίσως να ήταν οφθαλμαπάτη)· όμως είχε πολύ κόσμο. Και, αν σκεφτείς το πόσο κρύο έκανε εκείνη την ημέρα, αυτός ο κόσμος ήταν εκπληκτικό που μαζεύτηκε. Δείχνει, ξεκάθαρα, την αγανάκτησή τους και το μαχητικό τους πνεύμα – ότι δεν είναι πρόθυμοι, με τίποτα, να παραδοθούν. Ήταν χιλιάδες άνθρωποι. Είμαι απίστευτα περήφανος για όλους, τους θεωρώ όλους ήρωες απλά και μόνο που παρευρέθηκαν. Και, περισσότερο απ’όλους, τους υγειονομικούς που το οργάνωσαν. Αυτοί δεν είναι υγειονομικοί· είναι υγειονομικοί της επανάστασης. Δεν τρώνε κουτόχορτο. Και ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, και πώς προσπαθούν κάποιοι να τους κλέψουν την ελευθερία τους – την ελευθερία όλων μας.

Τέτοιους ανθρώπους αξίζει, εκτός των άλλων, να τους υποστηρίξετε και οικονομικά όσοι μπορείτε, γιατί έχουν βρεθεί σε αναστολή, τελείως άδικα, και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για ορισμένους από αυτούς. Ρίξτε μια ματιά σ’αυτό το μπανεράκι, το οποίο ελπίζω να ισχύει ακόμα.

Με εκπλήσσει, δε, το θράσος πολλών να αποκαλούν «ακροδεξιούς», «φασίστες», και «χρυσαυγίτες» όλους όσους αντιστέκονται στα απολυταρχικά, ανελεύθερα μέτρα που παίρνονται για τον κορονοϊό τα οποία ξεδιάντροπα καταργούν κάθε βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Ρίξτε μια ματιά στα ακόλουθα βίντεο, τα οποία είναι από τη διαδήλωση και την πορεία που ακολούθησε. Σας μοιάζουν αυτοί οι άνθρωποι με «ακροδεξιούς φασίστες»;

Βίντεο 1

Βίντεο 2

Βίντεο 3

Βίντεο 4

Βίντεο 5

Η εσκεμμένη προπαγάνδα που έχει εξαπολυθεί από τα μεγάλα ΜΜΕ εναντίον των ανεμβολίαστων και όλων όσων είναι εναντίον των ανελεύθερων μέτρων είναι άνευ προηγουμένου και χωρίς καμία ντροπή· και καταφανώς χρηματοδοτείται από άλλα κέντρα που κρύβονται πίσω από τα ΜΜΕ και τον κυβερνητικό σχηματισμό.

Διαβάζουμε και ακούμε πράγματα τελείως ανόητα και εκτός πραγματικότητας.

Σήμερα σού λένε ότι κάποιοι που φωνάζουν Ελευθερία και Δημοκρατία είναι «ακροδεξιοί φασίστες», ενώ οι «αριστεροί» είναι αυτοί που σου προτείνουν να σκύψεις το κεφάλι και να δέχεσαι μέτρα που καταργούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και σεβασμό προς την ελευθερία και τον άνθρωπο.

Το ξαναλέω με πιο απλά λόγια:

Σήμερα: «Ακροδεξιός» = αυτός που ζητά δημοκρατία και ελευθερία. «Αριστερός» = αυτός που ζητά καταπίεση και καταστολή.

Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας για το τι είναι «πραγματικό» και τι όχι αυτές τις ημέρες, και πάψτε να ακούτε τους προπαγανδιστές.

Οι προπαγανδιστές πάντα προσπαθούν να κάνουν να φαίνονται «κακοί» αυτοί τους οποίους θέλουν να καταπιέσουν ή να υποτάξουν. Θέλουν να τους βαφτίσουν κακούς με το στανιό. Αν σήμερα υπήρχε ακόμα η 17 Νοέμβρη, πάω στοίχημα ότι και τέτοιους θα αποκαλούσαν όσους εναντιώνονται στα ανελεύθερα μέτρα και στο greenpass.

Δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό, να πίνεις τον καφέ σου με πιστοποιητικό.

Τι να κάνουμε, ρε παλληκάρια; Αυτή είναι η αλήθεια.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]