Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 12 / 2021

Στις 19/12, την Κυριακή, στο Πάρκο Ελευθερίας, έγινε κάτι το συνταρακτικό. Επιτέλους, ο κόσμος συγκεντρώθηκε μαζικά για να διαμαρτυρηθεί για την ξεδιάντροπη ληστεία των βασικών ελευθεριών του.

Ήταν η καλύτερη διαδήλωση, από όλες τις απόψεις, στην οποία έχω βρεθεί. Ειρηνική και, συγχρόνως, τράνταξε την Αθήνα.

Νομίζω πως δεν συγκέντρωσε τόσο πολύ κόσμο όσο οι δύο πρώτες διαδηλώσεις που είχε κάνει ο Βόβολης (και δεν ξέρω πώς ο Βόβολης τα είχε καταφέρει – ίσως να ήταν οφθαλμαπάτη)· όμως είχε πολύ κόσμο. Και, αν σκεφτείς το πόσο κρύο έκανε εκείνη την ημέρα, αυτός ο κόσμος ήταν εκπληκτικό που μαζεύτηκε. Δείχνει, ξεκάθαρα, την αγανάκτησή τους και το μαχητικό τους πνεύμα – ότι δεν είναι πρόθυμοι, με τίποτα, να παραδοθούν. Ήταν χιλιάδες άνθρωποι. Είμαι απίστευτα περήφανος για όλους, τους θεωρώ όλους ήρωες απλά και μόνο που παρευρέθηκαν. Και, περισσότερο απ’όλους, τους υγειονομικούς που το οργάνωσαν. Αυτοί δεν είναι υγειονομικοί· είναι υγειονομικοί της επανάστασης. Δεν τρώνε κουτόχορτο. Και ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, και πώς προσπαθούν κάποιοι να τους κλέψουν την ελευθερία τους – την ελευθερία όλων μας.

Τέτοιους ανθρώπους αξίζει, εκτός των άλλων, να τους υποστηρίξετε και οικονομικά όσοι μπορείτε, γιατί έχουν βρεθεί σε αναστολή, τελείως άδικα, και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για ορισμένους από αυτούς. Ρίξτε μια ματιά σ’αυτό το μπανεράκι, το οποίο ελπίζω να ισχύει ακόμα.

Με εκπλήσσει, δε, το θράσος πολλών να αποκαλούν «ακροδεξιούς», «φασίστες», και «χρυσαυγίτες» όλους όσους αντιστέκονται στα απολυταρχικά, ανελεύθερα μέτρα που παίρνονται για τον κορονοϊό τα οποία ξεδιάντροπα καταργούν κάθε βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Ρίξτε μια ματιά στα ακόλουθα βίντεο, τα οποία είναι από τη διαδήλωση και την πορεία που ακολούθησε. Σας μοιάζουν αυτοί οι άνθρωποι με «ακροδεξιούς φασίστες»;

Βίντεο 1

Βίντεο 2

Βίντεο 3

Βίντεο 4

Βίντεο 5

Η εσκεμμένη προπαγάνδα που έχει εξαπολυθεί από τα μεγάλα ΜΜΕ εναντίον των ανεμβολίαστων και όλων όσων είναι εναντίον των ανελεύθερων μέτρων είναι άνευ προηγουμένου και χωρίς καμία ντροπή· και καταφανώς χρηματοδοτείται από άλλα κέντρα που κρύβονται πίσω από τα ΜΜΕ και τον κυβερνητικό σχηματισμό.

Διαβάζουμε και ακούμε πράγματα τελείως ανόητα και εκτός πραγματικότητας.

Σήμερα σού λένε ότι κάποιοι που φωνάζουν Ελευθερία και Δημοκρατία είναι «ακροδεξιοί φασίστες», ενώ οι «αριστεροί» είναι αυτοί που σου προτείνουν να σκύψεις το κεφάλι και να δέχεσαι μέτρα που καταργούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και σεβασμό προς την ελευθερία και τον άνθρωπο.

Το ξαναλέω με πιο απλά λόγια:

Σήμερα: «Ακροδεξιός» = αυτός που ζητά δημοκρατία και ελευθερία. «Αριστερός» = αυτός που ζητά καταπίεση και καταστολή.

Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας για το τι είναι «πραγματικό» και τι όχι αυτές τις ημέρες, και πάψτε να ακούτε τους προπαγανδιστές.

Οι προπαγανδιστές πάντα προσπαθούν να κάνουν να φαίνονται «κακοί» αυτοί τους οποίους θέλουν να καταπιέσουν ή να υποτάξουν. Θέλουν να τους βαφτίσουν κακούς με το στανιό. Αν σήμερα υπήρχε ακόμα η 17 Νοέμβρη, πάω στοίχημα ότι και τέτοιους θα αποκαλούσαν όσους εναντιώνονται στα ανελεύθερα μέτρα και στο greenpass.

Δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό, να πίνεις τον καφέ σου με πιστοποιητικό.

Τι να κάνουμε, ρε παλληκάρια; Αυτή είναι η αλήθεια.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]